Pierwsze emocje w związku z grą Mafia II opadły. Czas doskonały, by spojrzeć krytycznym wzrokiem na wydaną w tym roku część, jak i poprzednią, która wydana została dokładnie osiem lat temu i na stałe zapisała się do klasyków gier gangsterskich.

Niebanalna fabuła, wierne odwzorowanie rzeczywistości oraz wspaniały klimat to główne zalety pierwszej części.

Głównym bohaterem Mafia: The City of Lost Heaven jest Thomas Angelo – taksówkarz, który przez nieoczekiwany zwrot akcji zmuszony zostaje wstąpić do organizacji przestępczej. Wszystko doprawione krajobrazem fikcyjnego miasta – Lost Heaven, wzorowanego między innymi na Nowym Jorku, Chicago i San Francisco.

W czasie rozgrywki do wykonania mamy dwadzieścia misji, z czego każda wymaga innego podejścia. Podczas gry pomocą służy nam piętnaście marek pojazdów, samych samochodów w pierwszej części jest około siedemdziesięciu pięciu. Ponadto mamy możliwość korzystania z tramwajów i nadziemnej kolejki!

Po zakończeniu fabuły można spokojnie zagrać w dwóch dodatkowych trybach, które przygotowali producenci. Wymagający gracze odczują pewien niedosyt, kiedy uświadomią sobie ich brak w drugiej części.

Oto subiektywna lista zalet Mafia: The City of Lost Heaven:
*Realizm np. wierne odwzorowanie przepisów ruchu drogowego. Podczas przejechania na czerwonym świetle przy patrolu policji możemy być pewni, że za wszelką cenę będą chcieli wystawić nam mandat. Podobnie w przypadku przekroczenia prędkości.
*Fabuła oraz wielowątkowość akcji. Nigdy nie możesz być pewnym, co stanie się za chwilę.

*Możliwość przejścia misji na wiele różnych sposobów. Jednym z wielu przypadków jest misja na lotnisku – Omerta. Misję można zakończyć na dwa sposoby. Pierwszy, w którym przy wyjeździe z lotniska powita nas szwadron policji. Drugi, dzięki któremu spokojnie możemy opuścić port lotniczy bez władz na karku. Przy tym drugim wystarczy zabić osobę rozmawiającą przez budkę telefoniczną w budynku, w którym powinna znajdować się rodzina zdrajcy.     
*Ścieżka dźwiękowa. Naprawdę zapiera wdech w piersi.

Niektórzy zarzucają rozgrywce zbyt ciężki poziom argumentując to, że rzadko którą misję można przejść bez większych problemów np. wyścig.

Mafia II to jeszcze świeży tytuł. Kto już miał okazję zagrać może głęboko się rozczarować lub zakochać od pierwszej misji. Na pewno nikt nie przejdzie obok tej gry obojętnie. Druga część gry to najprościej mówiąc sequel poprzedniczki - Vito Scaletta i Joe Barbaro w jednej z misji zabijają osobę dobrze znaną z pierwszej części. Wszystko to ujrzeć można w dwóch identycznych filmikach, a na dodatek zamachowcy przyjeżdżają dobrze znanym pojazdem - Smithem Thunderboltem.

Gra na pewno jest swoistym precedensem, jeżeli chodzi o klimat gangsterski, ale nie tylko. Rozgrywka ma elementy gier wojennych, bowiem pierwsza misja rozgrywa się na Sycylii w czasie II Wojny Światowej. Co prawda mało ma wspólnego z mafijnymi interesami, ale robi wrażenie.

O czym by nie wspominać gra ma dużo wad, ale jeszcze więcej zalet, oto kilka z nich:

*Oszałamiająca grafika.
*Pory roku występujące w grze. Wydają się niczym, jednak znacząco urozmaicają rozgrywkę. 
*Możliwość swobodnej jazdy po całym terenie Empire Bay. Co prawda brak jest trybu Freeride, ale podczas trwania fabuły nie trzeba trzymać się kluczowo wykonywania misji. Jeżeli znudzi się nam zdobywanie dalszych zadań, to możemy bez problemu zająć się zwiedzaniem miasta.
*Rozbudowany tryb walki wręcz np. szczególnie przydatny, kiedy Vito Sacaletta przebywa w więzieniu.

Ciekawostką jest, że scenariusz gry Mafia II zawierał siedemset stron, kiedy pierwsza część gry zawierała tych stron tylko czterysta.

autor: m_matis90